รักทางไกลจะรอดไหม วิธีประคองใจและของที่ให้กันได้

คู่ที่ต้องแยกกันอยู่คนละเมืองหรือคนละประเทศมักเจอคำถามเดียวกันในช่วงเดือนแรก คือเราจะทนได้นานแค่ไหน คำตอบไม่ได้อยู่ในดวงหรือในราศี แต่อยู่ในเรื่องจุกจิกอย่างเวลาที่ว่างตรงกัน ค่าตั๋วเดินทาง และใครต้องเป็นคนปรับตารางก่อน

รักทางไกลมีกี่แบบ และแบบไหนที่ยากกว่า

คนที่ไกลกันเพราะเรียนหรือทำงานชั่วคราวและรู้ว่าอีกสองสามปีจะกลับมาอยู่ด้วยกัน จะเครียดน้อยกว่าคู่ที่ยังไม่รู้เลยว่าใครจะย้ายไปหาใคร ความไม่แน่นอนนี่แหละกินแรงใจมากกว่าตัวระยะทาง

อีกแบบคือคู่ที่ไกลกันตั้งแต่เริ่มรู้จัก ไม่เคยมีช่วงอยู่ใกล้กันมาก่อน แบบนี้ต้องใช้เวลาเก็บข้อมูลของกันจากการคุยล้วน ๆ ซึ่งช้ากว่าและพลาดได้ง่าย เพราะหน้าจอไม่เห็นว่าอีกฝ่ายกินข้าวยังไง ใจร้อนกับพนักงานเสิร์ฟไหม หรือเก็บของเป็นระเบียบแค่ไหน นัดเจอกันตัวต่อตัวสักครั้งจึงเป็นเรื่องที่ไม่ควรเลื่อนนานเกินไป

ตกลงกติกาเล็ก ๆ ก่อนที่จะมีเรื่องงอน

กติกาที่ได้ผลมักเป็นเรื่องเล็กมาก เช่น ถ้ายุ่งทั้งวันให้ส่งข้อความสั้น ๆ ว่ายุ่งอยู่ ไม่ต้องหายเงียบ หรือถ้าไปงานเลี้ยงกับเพื่อนให้บอกล่วงหน้าว่ามีใครไปบ้าง ข้อนี้คนมักข้ามเพราะรู้สึกว่าเหมือนระแวงกัน ทั้งที่จริงมันทำให้อีกฝ่ายไม่ต้องนอนเดาอยู่คนเดียว

สิ่งที่ควรคุยตั้งแต่ต้นอย่างน้อยมีสามเรื่อง

• ความถี่และช่องทางที่คุยกัน (โทร วิดีโอคอล หรือแค่แชต)
• เรื่องเพื่อนใหม่ งานเลี้ยง และคนที่คอยดูแลใกล้ตัว
• เรื่องเงิน เช่น ใครออกค่าเดินทางเวลาไปหากัน

กติกาไม่ต้องเขียนเป็นข้อตกลง แค่พูดให้ตรงกันและกลับมาทบทวนทุกสองสามเดือน เพราะชีวิตของสองคนเปลี่ยนเร็วกว่าที่คิด

จังหวะคุยที่อยู่ได้นาน

หลายคู่ใช้แรงช่วงแรกหมดเพราะคุยกันจนดึกทุกคืน พอเดือนที่สามที่สี่เริ่มง่วงและเริ่มหงุดหงิด ลองเลือกจังหวะที่ทำได้ตลอดปี เช่น คุยสั้นทุกวันตอนเช้าหรือก่อนนอน แล้วเว้นหนึ่งคืนต่อสัปดาห์เป็นคืนคุยยาว ดูหนังพร้อมกัน หรือทำอาหารมื้อเดียวกันคนละที่

การเล่าเรื่องจิปาถะช่วยได้มากกว่าที่คิด ใครซื้ออะไรกินเมื่อกลางวัน เจอใครบนรถไฟฟ้า เรื่องเล็กเหล่านี้ทำให้อีกฝ่ายยังอยู่ในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่แค่ปรากฏตัวตอนมีเรื่องใหญ่

ความเชื่อเรื่องดวงคู่กับระยะทาง

ในความเชื่อโหราศาสตร์ไทยและตำราจีน มีการจับคู่ตามวันเกิดหรือปีนักษัตรเพื่อดูความเข้ากันของสองคน ซึ่งเป็นระบบความเชื่อที่สืบกันมานาน หลายคนอ่านเพื่อเป็นหัวข้อคุยสนุก ๆ ได้ แต่ตำราเหล่านี้ไม่ได้พูดถึงระยะทางเลย และไม่มีงานศึกษาที่ยืนยันว่าผลจับคู่ทำนายความสำเร็จของความสัมพันธ์ได้

ถ้าอยากลองอ่านดูเป็นกำลังใจ มีบทความเรื่องดวงคู่ตามวันเกิดและความเข้ากันตามราศีให้ดูก่อน แต่ถ้าผลออกมาว่า "ไม่เข้ากัน" ก็ไม่ควรเอามาเป็นเหตุเลิก เพราะสิ่งที่ตัดสินจริง ๆ คือสองคนยอมปรับให้กันได้แค่ไหน

ของที่ส่งไปให้กันได้

ของที่ส่งทางไปรษณีย์ได้ง่ายและมีความหมายต่อเนื่องคือของคู่ที่ใส่หรือพกได้ทุกวัน เช่น สร้อยคู่ พวงกุญแจ หรือตุ๊กตาตัวเล็ก ไม่ต้องแพง แต่ควรเลือกที่อีกฝ่ายใส่แล้วไม่ขัดกับการแต่งตัวปกติ

สร้อยคู่ราคาไม่สูงที่ขายทั่วไปมีให้เลือกหลายแบบ ข้อดีคือน้ำหนักเบา ส่งซองเดียวถึง ข้อเสียคือโลหะชุบบางชิ้นอาจลอกหรือทำให้ผิวแพ้ได้ ควรอ่านรีวิวเรื่องวัสดุก่อนซื้อ

ถ้าอยากให้ของชิ้นนั้นมีน้ำหนักขึ้น ให้เขียนการ์ดสั้น ๆ ใส่ไปด้วย บอกว่าเลือกเพราะอะไร ข้อความสองสามบรรทัดอยู่ได้นานกว่าตัวสินค้า

เมื่อไรควรคุยเรื่องปลายทาง

ปลายทางไม่ต้องเป็นวันที่แน่นอน แต่ควรมีกรอบ เช่น ภายในหนึ่งปีจะหาทางย้ายเข้าใกล้กัน หรือหลังเรียนจบจะเลือกงานในเมืองเดียวกัน ถ้าคุยแล้วอีกฝ่ายเลี่ยงทุกครั้ง นั่นคือข้อมูลที่ควรรับฟัง

ลองถามกันตรง ๆ สัก 2-3 ข้อ เช่น ใครมีโอกาสย้ายได้ง่ายกว่า ถ้าไม่มีใครย้ายได้ในสองปีเราจะทำอย่างไร และเรายอมรับกันได้ไหมถ้าเส้นทางไม่ตรงกัน บทสนทนาแบบนี้อึดอัด แต่ถูกกว่าไปเจอทีหลังเมื่อผูกพันกันมากแล้ว

สรุป

ถ้าจะตัดสินใจว่าจะประคองต่อหรือไม่ ให้ถามตัวเองกับอีกฝ่ายสองข้อ คือเรายังอยากคุยกันอยู่ไหม และเราเห็นกรอบเวลาที่จะได้อยู่ใกล้กันหรือยัง ถ้าสองข้อนี้ยังตอบได้ ก็มีเหตุผลพอจะไปต่อ ส่วนดวงคู่กับของคู่เป็นกำลังใจเสริมได้ แต่ไม่ควรเอามาตัดสินแทนบทสนทนาจริง ๆ ของสองคน ถ้าอยากเริ่มจากเรื่องเบา ๆ ลองอ่านเรื่องนัดเดทแรกตามวันเกิดไว้คุยกันตอนเจอหน้า