ตั้งชื่อตัวละครในนิยายหรือการ์ตูนที่เขียนเอง ให้มีความหมายมงคลแบบเดียวกับตั้งชื่อคนจริง

นักเขียนนิยายมือใหม่หลายคนติดอยู่ตรงจุดเดียวกันก่อนเริ่มเขียนบทแรก คือตั้งชื่อตัวละครไม่ได้สักที เพราะอยากได้ชื่อที่ทั้งไพเราะ เข้ากับบุคลิก และถ้าเป็นไปได้อยากให้มีความหมายมงคลเหมือนตอนที่พ่อแม่ตั้งชื่อลูกจริง คำถามคือหลักการตั้งชื่อคนใช้ได้กับตัวละครสมมติแค่ไหน

คำตอบคือใช้ได้บางส่วน แต่ไม่ต้องยึดทุกกฎเหมือนตั้งชื่อคนจริง เพราะตัวละครมีหน้าที่ต่างออกไป บทความนี้จะอธิบายว่าส่วนไหนของหลักการตั้งชื่อคนที่นำมาปรับใช้กับตัวละครได้ และมีอะไรที่นักเขียนควรให้ความสำคัญมากกว่าความมงคลตามความเชื่อ

ทำไมชื่อตัวละครถึงไม่ต้องยึดกฎเดียวกับตั้งชื่อคนทั้งหมด

การตั้งชื่อคนจริงมีเป้าหมายเพื่อติดตัวไปตลอดชีวิต จึงต้องผ่านการตรวจสอบละเอียด ทั้งอักษรตามวันเกิด ความหมายเมื่อแยกพยางค์ และการใช้งานจริงในเอกสารราชการ แต่ชื่อตัวละครมีเป้าหมายต่างออกไปโดยสิ้นเชิง คือช่วยให้ผู้อ่านจดจำตัวละครได้ เข้าใจบุคลิก และรู้สึกเชื่อมโยงกับเรื่องราว

ด้วยเป้าหมายที่ต่างกัน นักเขียนจึงมีอิสระมากกว่าพ่อแม่ที่ตั้งชื่อลูก ไม่จำเป็นต้องยึดอักษรกาลกิณีตามวันเกิดหรือขั้นตอนทางกฎหมายใด ๆ เพราะตัวละครไม่มีตัวตนที่ต้องใช้ชื่อไปติดต่อราชการจริง สิ่งที่นักเขียนควรยึดแทนคือความหมายของชื่อต้องสอดคล้องกับบทบาทและเรื่องราวที่จะเล่า

ความหมายมงคลใช้เสริมภาพลักษณ์ตัวเอกได้ยังไง

แม้ไม่จำเป็นต้องยึดกฎอักษรตามวันเกิด แต่การเลือกชื่อที่มีความหมายดีก็ยังเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทรงพลัง โดยเฉพาะตัวละครเอกที่ผู้อ่านต้องรู้สึกเอาใจช่วย ชื่อที่สื่อถึงความหวัง ความกล้าหาญ หรือความบริสุทธิ์ ช่วยปูพื้นฐานทางอารมณ์ให้ผู้อ่านรู้สึกดีกับตัวละครตั้งแต่แรกเจอ

วิธีตรวจสอบความหมายที่ปลอดภัยคือใช้หลักเดียวกับการตรวจสอบชื่อคนจริงบางส่วน อธิบายไว้ในวิธีตรวจความหมายชื่อภาษาไทย เพื่อให้แน่ใจว่าคำที่เลือกไม่มีความหมายแฝงที่ไม่ตั้งใจ เพราะบางครั้งนักเขียนอยากได้คำที่ฟังดูสวยแต่ไม่ทันตรวจสอบความหมายจริงจนกลายเป็นเรื่องขบขันในหมู่ผู้อ่านที่รู้ภาษาลึกกว่า

ชื่อตัวร้ายไม่จำเป็นต้องมงคล แต่ต้องมีเหตุผล

ตัวละครฝ่ายตรงข้ามหรือตัวร้ายในเรื่องเป็นกรณีที่นักเขียนมักตั้งชื่อสวนทางกับหลักมงคลโดยตั้งใจ เช่น เลือกคำที่ฟังดูแข็งกร้าว มีความหมายด้านมืด หรือออกเสียงหนักแน่นน่ากลัว เพื่อเสริมบุคลิกให้ชัดเจนตั้งแต่ครั้งแรกที่ผู้อ่านเจอชื่อ วิธีนี้เป็นเทคนิคการเล่าเรื่องที่ใช้กันทั่วไป ไม่ได้ผิดหลักการตั้งชื่อแต่อย่างใด เพราะเป้าหมายคือสื่อบุคลิกตัวละคร ไม่ใช่อวยพรให้ตัวละครมีชีวิตดี

สิ่งที่ควรระวังคือไม่ควรใช้ชื่อที่ไปพ้องกับชื่อบุคคลจริงหรือกลุ่มความเชื่อใดความเชื่อหนึ่งในทางที่อาจสร้างความไม่พอใจโดยไม่ตั้งใจ ควรตรวจสอบก่อนเผยแพร่ผลงานสู่สาธารณะเสมอ

ขั้นตอนตั้งชื่อตัวละครให้ทั้งมงคลและเข้ากับเรื่อง

• กำหนดบุคลิกและบทบาทของตัวละครให้ชัดก่อนเริ่มคิดชื่อ
• เลือกคำที่มีความหมายสอดคล้องกับบุคลิกนั้น ไม่ต้องยึดว่าต้องเป็นคำมงคลเสมอไป
• ตรวจสอบความหมายแฝงของคำที่เลือกจากพจนานุกรมหรือแหล่งอ้างอิงที่เชื่อถือได้
• ทดลองอ่านชื่อออกเสียงพร้อมกับบทสนทนาในเรื่องว่าลื่นไหลหรือไม่
• ตรวจสอบว่าชื่อไม่ซ้ำกับตัวละครอื่นในเรื่องจนสับสน โดยเฉพาะถ้าออกเสียงคล้ายกัน

ชื่อตัวละครในนิยายไทยกับการ์ตูนแฟนตาซี ต้องคิดต่างกันไหม

นิยายที่มีฉากในโลกไทยหรืออิงประวัติศาสตร์ไทยมักเหมาะกับชื่อที่มีรากศัพท์ไทยหรือบาลีสันสกฤตเพื่อให้กลมกลืนกับบริบท ขณะที่การ์ตูนหรือนิยายแฟนตาซีที่สร้างโลกขึ้นใหม่ทั้งหมด นักเขียนมีอิสระประดิษฐ์คำขึ้นเองได้โดยไม่ต้องอิงภาษาใดภาษาหนึ่ง ขอเพียงมีความสม่ำเสมอในระบบการตั้งชื่อของโลกนั้นเพื่อไม่ให้ผู้อ่านรู้สึกสะดุด

หากต้องการให้ชื่อตัวละครดูมีน้ำหนักและขลังแบบที่ปรากฏในวรรณคดีไทย สามารถศึกษาแนวทางการใช้คำบาลีสันสกฤตเพิ่มเติมได้ในตั้งชื่อร้านหรือแบรนด์เป็นภาษาบาลีสันสกฤต ต่างจากชื่อไทยทั่วไปยังไง ซึ่งอธิบายหลักการเลือกคำและตรวจสอบความหมายที่นำมาปรับใช้กับชื่อตัวละครได้เช่นกัน

ข้อควรระวัง

• อย่าตั้งชื่อตัวละครโดยแปลตรงตัวจากภาษาอังกฤษหรือภาษาอื่นโดยไม่ตรวจสอบว่าออกเสียงเป็นภาษาไทยแล้วเพี้ยนไปพ้องกับคำไม่สุภาพหรือไม่
• อย่าลืมว่าชื่อที่ซับซ้อนเกินไปอาจทำให้ผู้อ่านจำตัวละครไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องที่มีตัวละครจำนวนมาก
• อย่าใช้ชื่อที่ตรงกับบุคคลมีตัวตนจริงในเชิงลบโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะอาจสร้างปัญหาทั้งด้านความเหมาะสมและกฎหมาย

สรุป

ตั้งชื่อตัวละครในนิยายหรือการ์ตูนที่เขียนเองสามารถนำหลักความหมายมงคลจากการตั้งชื่อคนจริงมาปรับใช้ได้บางส่วน โดยเฉพาะเรื่องการตรวจสอบความหมายให้ถูกต้องและเลือกคำที่เข้ากับบุคลิกตัวละคร แต่ไม่จำเป็นต้องยึดกฎอักษรตามวันเกิดหรือขั้นตอนราชการเหมือนคนจริง เพราะเป้าหมายของชื่อตัวละครคือการเล่าเรื่องให้ผู้อ่านจดจำและรู้สึกเชื่อมโยง นักเขียนจึงมีอิสระเลือกได้มากกว่า ขอเพียงตรวจสอบความหมายให้รอบคอบก่อนเผยแพร่ผลงานสู่สาธารณะ